دنیا فانی است، چنین گفت عارف بی‌تنبان

قناعت پیشه کن و دم مزن، چنین گفت ابن یمین فریومدی دهقان زاد

مرگ پلی به سوی جهان دگر است، چنین گفت شیخ بوالعجب

عشق به معبود اصل است، چنین گفت خواجه ی شیراز

سکوت کن و دم مزن، چنین گفت حکیم خرفت

با دوستان مروت با دشمنان مدارا، چنین گفت خواجه ی شیرین سخن ساده

زندگی پوچ است، چنین گفت نویسنده ی پوچیده ذهن

مرگ پایان کبوتر نیست، چنین گفت نقاش بزدل

زندگی زیباست،... صدا سر داد یکی ...  و نیز گفت: « زندگی آتشگاهی پا برجاست، گر بیفروزی رقص شعله‌اش در هر کران پیداست. اگرنه خاموش است و خاموشی گناه ماست. »

و تاریخ ادبیات ما سراسر گناه است، گناه.